Ένα, από τα κριτήρια για την αξιολόγηση ενός βιβλίου είναι το πόσο παρακινεί τον αναγνώστη να διακόψει την ανάγνωσή του, προκειμένου να αναζητήσει πρόσθετες πληροφορίες για κάτι που διάβασε στις σελίδες του και του κίνησε το ενδιαφέρον.
Από την άποψη αυτή ο αναγνώστης δεν πρέπει να έχω παράπονο από το βιβλίο της Iida Turpeinen «Έμβια όντα», εκδόσεις Ίκαρος.
Στο δεύτερο λοιπόν κεφάλαιο του βιβλίου, η συγγραφέας αναφέρεται το δείπνο που δόθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1854 στο Crystal Palace - τον εκθεσιακό χώρο από χάλυβα και γυαλί που είχε κατασκευαστεί για να στεγάσει τη Μεγάλη Έκθεση του 1851 στο Λονδίνο.

Οικοδεσπότης ήταν ο Benjamin Waterhouse Hawkins, γλύπτης που είχε επιδοθεί στην κατασκευή ομοιωμάτων δεινοσαύρων από τσιμέντο, σε μια εποχή στην οποία οι ανακοινώσεις των μεγάλων μουσείων Φυσικής Ιστορίας για νέα ευρήματα απολιθωμάτων, διαδέχονταν η μια την άλλη. 
Ο Hawkins επιδιώκοντας να διαφημίσει την έκθεση με τα γλυπτά του που θα εξετίθεντο στο Crystal Palace, είχε την φαεινή ιδέα να οργανώσει ένα δείπνο που θα δινόταν στο εσωτερικό ενός ιγκουανόδοντα - το μεγαλύτερο από τα γλυπτά του. Μεταξύ των 20 προσκεκλημένων περιλαμβάνονταν άνθρωποι της επιστήμης – όπως ο Richard Owen, ο οποίος επινόησε τον όρο «δεινόσαυροι», εκδότες εφημερίδων και επενδυτές. 
Στο ρεπορτάζ της εφημερίδας Illustrated London News, περιγράφονταν με λεπτομέρειες όσα προηγήθηκαν και όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια του δείπνου. Οι προσκεκλημένοι, αφού ανέβαιναν σε μια εξέδρα, έφταναν στη πλατφόρμα που είχε στηθεί το τραπέζι τους, στην κορυφή του οποίου – και εντός του κρανίου του ιγκουανόδοντα καθόταν ο Owen. Πάνω από την κατασκευή, που βρισκόταν στο εργοτάξιο του Crystal Palace, είχε τοποθετηθεί μια τέντα για να προστατεύει τους συνδαιτυμόνες από τον παγερό άνεμο, αλλά και για να τους δημιουργεί την αίσθηση μιας πολυτελούς αίθουσας δεξιώσεων. Στην οροφή δέσποζε ένας κρυστάλλινος πολυέλαιος και γύρω από αυτόν, λάβαρα με τα ονόματα διάσημων παλαιοντολόγων, όπως ο Ζωρζ Κυβιέ, ο Γκύντεον Μάντελ κ.ά.

Σύμφωνα με τις περιγραφές η συνάθροιση ήταν ενθουσιώδης. Σε μια μάλιστα από αυτές αναφέρεται ότι όταν κατά τη διάρκεια των προπόσεων πήρε τον λόγο ο Edward Forbes – ένας φυσιοδίφης και πρωτοπόρος βιογεωγράφος – και άρχισε να διαβάζει ένα, επί τούτω ποίημά του, το κέφι εκτοξεύτηκε τόσο ώστε οι επευφημίες των συνδαιτημόνων να μοιάζουν με κραυγές ιγκουανοδόντων που είχαν εγκλωβιστεί στις παγίδες τους...
Εκ του αποτελέσματος, το επικοινωνιακό τέχνασμα για την προσέλευση επισκεπτών και επενδύσεων – από τα πρώτα στην ιστορία της επιστήμης, λέγεται – πήγε πολύ καλά. Πυροδότησε μια φρενίτιδα ενδιαφέροντος του βικτωριανού κοινού για τους δεινόσαυρους, ώστε η έκθεση – η πρώτη επίσης που συνδύαζε την επιστήμη με τη ψυχαγωγία – να προσελκύσει την ημέρα των εγκαινίων της 40.000 επισκέπτες.