Άνοιξη, εποχή της ανθοφορίας κι o Anton Kerner von Marilaun, ένας σημαντικός βοτανολόγος του 19ου αιώνα διάλεξε αυτά τα λόγια για να περιγράψει τη συμπεριφορά των ανθέων της Carolina vulgaris - ενός ποώδους φυτού που μοιάζει με το γαϊδουράγκαθο -κατά τη διάρκεια της ημέρας:

«Όταν ο υγρός αέρας χαϊδεύει τις κεφαλές των ανθέων της Carlina vulgaris, τα ακτινοβόλα βράκτια* κλείνουν σφιχτά γύρω από τα ευαίσθητα εσωτερικά όργανα σαν προστατευτικά χέρια, προστατεύοντας τη γύρη και τα στίγματα από την καταστροφική υγρασία. Αλλά μόλις ο ήλιος στείλει τις θερμαντικές του ακτίνες και ο αέρας στεγνώσει, αυτά τα ασημένια βράκτια ξεδιπλώνονται διάπλατα, για να ανοίξουν σαν ζωντανό δισκοπότηρο στο φως και στους επικονιαστές. Τότε το άνθος αναδύεται με όλη του τη λαμπρότητα, σα να θέλει να διακηρύξει στον κόσμο: Τώρα ήρθε η ώρα της αγάπης και της ζωής».**

Σε μια εποχή που ακόμη η επιστήμη δεν είχε γίνει τόσο εξειδικευμένη και εργαστηριακή - ώστε να επικρατήσει ο αυστηρός και τεχνικός τρόπος γραφής, ήταν σύνηθες οι περιγραφές των βιολογικών αντικειμένων να γίνονται με την αξιοποίηση της λογοτεχνικής πρόζας.

Και σε πρώτη άποψη μπορεί να θεωρήσει κανείς πως ήταν μια σπατάλη λέξεων η χρήση τόσων πολλών μεταφορών, αναλογιών κ.ά. σχημάτων λόγου. Αν το ξανασκεφτεί όμως, ίσως αναθεωρήσει. Κι όχι μόνον διότι αυτός ο τρόπος γραφής έχει παραγάγει εξαιρετικής ακρίβειας, αλλά και λογοτεχνικής ομορφιάς περιγραφές. Επίσης διότι η αφηγηματικότητα, η μαστοριά στην περιγραφή εξακολουθεί να παίζει σημαντικό ρόλο στην επικοινωνία και διάδοση της επιστήμης. 
Αν σκαλίσετε λιγάκι τη μνήμη σας, ίσως ανακαλέσετε κείμενα στα οποία η προσπάθεια του συγγραφέα να «ζωγραφίσει με τις λέξεις» ένα έντομο ή ένα φυτό, σας γέννησε αλησμόνητες νοητικές εικόνες.

*Τα βράκτια, είναι τα μικρά φύλλα που βρίσκονται στη βάση ενός άνθους ή μιας ταξιανθίας, για την προστασία του νεαρού άνθους.
** Το απόσπασμα έχει ληφθεί από το βιβλίο του Αυστριακού βοτανολόγου, «Η ζωή των Φυτών».